W tym dniu już od samego rana ulice przemierzają grupy chuliganów uzbrojonych w wiadra z wodą. Przez cały dzień oblewają wszystkich przechodniów, niezależnie od wieku i płci. Ich ofiarami padają także ci, którzy nie mają ochoty brać udziału w tej zabawie. Woda leje się więc strumieniami do autobusów miejskich i samochodów zatrzymujących się na światłach, na ludzi idących do kościoła. Niektórzy „dowcipnisie” zrzucają z okien na przechodniów plastikowe woreczki wypełnione wodą. A taki „pocisk”, spadając np. z 6 piętra, może spowodować groźne obrażenia. W rezultacie wielu mieszkańców miast boi się tego dnia wyjść z domu.
Tradycji musi się stać zadość
„Czas wreszcie skończyć z tym dyngusowym terrorem” – przekonują i żądają surowych kar dla uczestników niebezpiecznej zabawy. Zwolennicy mokrego dyngusa twierdzą, że o żadnym terrorze nie może być mowy. Przekonują, że polewanie wodą to w większości wypadków tylko niewinna zabawa, a przechodnie, zamiast się denerwować i złościć, powinni podejść do niej z uśmiechem i zrozumieniem. Wszak to tradycja, a tradycji musi stać się zadość.
Woda tylko do południa?
Która ze stron ma rację, rozstrzygnijcie same. Warto tu jednak przypomnieć, że staropolska tradycja nakazuje brać udział w zabawie przede wszystkim kawalerom i pannom. Według niej wodą można polewać się tylko do południa. Reszta lanego poniedziałku powinna upływać już tylko na „chodzeniu po dyngusie”, czyli składaniu sobie życzeń i sąsiedzkich odwiedzinach. Poza tym wiader i garnków mogli używać tylko mieszkańcy wsi. W miastach dystyngowani panowie ograniczali się jedynie do spryskania panien perfumami lub wodą różaną. Tak zresztą było chyba przyjemniej i lepiej.
