Nie jestem nikim wyjątkowym, jestem zwyczajnym człowiekiem i wiodłem zwyczajne życie. Lecz kochałem.
Miłość. Ile juz dziel o niej powstało? Setki? Tysiące? Miliony? A każde z nich opowiada o tym jednym uczuciu. O uczuciu które ma tyle postaci ile jest ludzi. Bo czym jest miłość? Czy ktoś zdoła mi podać jej definicje? Wątpię. Bo definicja powinna być jednoznaczna i uniwersalna. Lecz z miłością tak nie jest. Każdy z nas sam musi ja odkryć. A to nie jest łatwe. Zaczynamy od chwiejnych kroków gdy dorastamy. Niepewnie stawiamy stopy gdy pierwszy raz nasze serce mocniej zacznie bić do drugiej osoby. By potem biec slalomem pomiędzy kolejnymi porywami miłości. Aby w końcu stanąć do maratonu z tą wybraną osobą. Bieg życia. Bieg miłości. Każdego z nas on czeka. I jak to bywa w sporcie - nic nie da sie do końca przewidzieć. Można zakładać, można dążyć, ale i tak wszystko zależy od naszych przeciwników. Każdy bieg jest inny i niepowtarzalny. Pełen zakrętów, przeszkód i wylanych łez. A każdy z nich tworzy jedyną i niepowtarzalną historię. Czasami piękną, wzruszająca, śmieszną, innym razem smutną, dramatyczną czy wręcz tragiczną. Ale za każdym razem prawdziwą.
Fot. Plakat promujący film "Pamiętnik".
I właśnie jedną z tych prawdziwych, niczym z naszego życia, wprost spod okna opisuje Nicholas Sparks w swoim bestsellerze. A ekranizacja jego książki niczym nie ujmuje w przekazywaniu uczuć. "Pamiętnik" - narzędzie które zapamiętuje życie Allie. Poznajemy jego bieg właśnie poprzez zapiski w zeszycie. Jej miłość do Noah, ich wspólne lato, ich rozłąka, ponowna miłość, planowany ślub, spotkanie po latach z Noah, i odwieczne pytanie o miłość. Wszystko to wygląda jak typowy wyciskacz łez. I w zasadnie byłby nim gdyby nie jedno "ale". To "ale" to perspektywa. Całą tę historię widzimy oczami dwojga starszych ludzi mieszkających w domu opieki. To właśnie tutaj jest czytany Pamiętnik. Z każdym dniem od nowa. Połączenie przeszłości z teraźniejszością za pomocą kartek z czarnego notesu sprawia, że każdy człowiek, niezależnie od wieku znajdzie w nim cząstkę dotyczącą jego życia, jego etapu biegu.
Ale nie jest to w żaden sposób poradnik z gotowymi odpowiedziami. Ba, tam nawet nie ma pytań. Pytania stawia sobie sam widz po obejrzeniu tego filmu. Jest to po prostu prawdziwa opowieść. Taka, która daje nadzieję, a jednocześnie nie stwarza pozorów bajki.
Autorką recenzji jest Agnieszka Franus
Ty też możesz napisać własną recenzję i walczyć o nagrody! O szczegółach konkursu dowiesz się tutaj.
