Cyfry odgrywają niesamowitą rolę w naszym życiu. Zwłaszcza te na wydruku z rachunku bankowego lub na pasku z wysokością pensji. Niejeden kierowca liczy punkcik do punkcika i każda dodatkowa cyferka w tych obliczeniach powoduje nerwowy zacisk szczęk i gwałtowne pogłębienie siwizny na skroniach. A co czuje panienka licząc nerwowo w kalendarzyku dzień za dniem i po 30, zaczyna podejrzanie się niepokoić? Napewno nie radość z tych nadplanowych kilku cyferek w rachunkach.
Niezaprzeczalnie cyfry równie ważne miejsce zajmują we wszelkich sztukach magiczno-ezoterycznych. A najważniejszą z nich jest liczba TRZY, ponieważ numerologia tłumaczy, że jest ona magiczna i ma siłę twórczą. Co też to trzy tworzy, to już zupełnie inna sprawa!
Podobno aby zadziałała magiczna siła, trzeba pewne ważne rzeczy zrobić trzy razy: obrócić się wokół swojej osi, splunąć trzy raz za siebie przez lewe ramię, trzykrotnie pocałować na powitanie. A tego wcale nie rozumiem i obcych ludzi w ogóle całować nie lubię. Nawet nie jestem w stanie pojąć tego dziwnego zwyczaju, według którego osoby nowopoznane od razu zaczynają od cmokania. Zwłaszcza w czasach gdy co i rusz nowe wirusy czy bakterie co jakiś czas zaczynają szaleć po świecie. No cóż, widocznie nie jestem zbyt wylewna. Ale wracając do tematu... podobno trzy razy należy podjąć starania w dobrej sprawie i każdemu dać trzy szanse, trzy raz wybaczyć i... na tym poprzestać.
Dlatego do trzech razy sztuka!
31 marca około godziny 15.00 ( a więc trójek było razem co niemiara, niejedna pani astrolog-numerolog westchnęła by z zachwytu, gdyby czytała moje wypociny) okazało się, że wygrałam.
Dziękuję! Dziękuję! Dziękuję!
Trzeci raz, to nie byle co. To przecież cały kwartał pracy. Trzy miesiące pisaniny. Jak tak teraz nad tymi dniami minionymi się zastanawiam, to trzy miesiące wydają mi się całkiem sporym kawałkiem czasu. Niczym jakiś okres próbny w nowej pracy. Pamiętam doskonale, jak pierwszy raz zajrzałam na www.w-spodnicy.pl I czyj tekst przeczytałam pierwszy. A teraz już trzeci miesiąc z rzędu widzę mój Nick na pierwszym miejscu w rankingu laureatów edycji konkursu "Pisz i wygrywaj wspaniałe nagrody".
Wygrałam! Wygrałam! Wygrałam!
Przy jubileuszowych podsumowaniach zawsze jest czas na statystykę, więc i u mnie taki czas nastał (albowiem uważam że trzeciu raz jest już znakomitą okazją do świętowania):
6 stycznia 2010 roku pierwszy raz się zalogowałam i napisałam pierwszy tekst. A ponieważ było to święto Trzech Króli, to bazgranina dotyczyła świąt Bożego Narodzenia.
Przez te 85 dni napisałam 200 tekstów - czyli 2,3 tekstu wyszło mi na dobę
A teksty dorobiły się 85 komentarzy, więc po jednym na dzień.
Nie jest to więc jakiś wstrząsający wynik. Chyba, ze odejmiemy wszystkie soboty i niedziele.
Wtedy wychodzi nam 61 dni roboczych, a wówczas według moich wyliczeń jest 3,2 teksu na dzień roboczy.
No to już można pochwalić się w CV takim wynikiem startując do jakiejś redakcji z nadzieją o posadę. Mnie na szczęście bieganie z życiorysem nie grozi. Wystarcza mi przepiękny status bycia „przy mężu", jak mawiała moja babunia. Zwłaszcza, że samo bieganie w moim przypadku zakrawałoby na cud. A cuda w końcu nie zdarzają się na codzień. Przy mężu, a zwłaszcza przy Supermężu (jak już kilkakrotnie na blogu wspominałam), jest bardzo wygodna miejscówka, więc lepiej jest mi się z niej nie ruszać.
Do momentu, w którym zaczęłam pisać ten wpis blogowy, 114709 razy ktoś zajrzał do moich tekstów - czyli jak łatwo obliczyć niewiele ponad 56 razy na godzinę (prawie 1 raz na minutę - to dopiero pięknie brzmi w moich uszach)
I przez te nie całe pierwsze trzy miesiące 2010 roku - trzy razy zajęłam I miejsce.
Ale wszystkich zazdrośników, zjadliwców oraz osoby nie zgadzające się z werdyktem Jury, pragnę uspokoić. Nagrodę, jak na razie dostałam jedną.
Dzięki tej całej pisaninie poznałam jedną wspaniałą osobę. Jest to niezaprzeczalny powód do dumy i zadowolenia.
Ponieważ do trzech razy sztuka - mawia mądrość ludowa, a ja z mądrością dyskutować nie zamierzam, to chyba jak na razie będzie koniec. Dziś, 1 kwietnia, napisałam na w-spodnicy ostatni raz. Bo, co za dużo to niezdrowo. A czy powyższe stwierdzenie jest prawdą czy żartem, na tę wątpliwość przyszłość odpowie. Albowiem w Prima Aprilis każdy może nasmarować i nawygadywać bezkarnie, ile dusza zapragnie.
Bardzo dziękuję wszystkim;
Redakcji za uznanie,
paniom za komentowanie tego, co tu umieszczałam,
czytelnikom za wiadome,
a wszystkim, którzy zechcieli doczytać to do końca, za wytrwałość.
Dziekuję!
Pozostałym laureatkom gratuluję serdecznie, wszystkim piszącym na w-spodnicy paniom życzę nieustającej weny twórczej, radości z pisania i sukcesów w kolejnych konkursach.
PS.
Korzystając z okazji,że jeszcze się madrzę, chciałabym przy okazji powinszować wszystkim światecznie:
Radosnych Świąt Wielkanocnych
wypełnionych nadzieją budzącej się do życia
wiosny i wiarą w sens życia.
Pogody w sercu i radości płynącej z faktu
Zmartwychwstania Pańskiego
oraz smacznego Święconego w gronie
najbliższych osób
szczerze życzy
wszystkim czytającym te słowa
Luizjanna