Jak na dziewczynkę z dobrego brytyjskiego domu Kari Herbert, znana pisarka i podróżniczka, odebrała niezwykłe wychowanie. Bardziej niż landrynki smakował jej tłuszcz wieloryba, a na widok szczeniaka wydawała z siebie przeraźliwy odgłos przypominający trzask bicza, jakim mieszkańcy Grenlandii prowadzą psie zaprzęgi. Dzieci od małego uczone są tam dominacji nad zwierzętami. Zdarza się, że podczas srogiej zimy stado husky z głodu rozszarpuje człowieka.
W latach 70., kiedy Kari skończyła 10 miesięcy, jej ojciec, nieżyjący już słynny polarnik sir Wally Herbert, zabrał ją i jej matkę na północno-zachodni kraniec Grenlandii, do osady Innuitów (nazwa Eskimosi jest dla wielu rdzennych mieszkańców obraźliwa - na ich język można ją przetłumaczyć jako „pożeracze surowego mięsa”). Rodzina Herbertów, okutana w futra, zamieszkała w otoczonej lodem drewnianej chacie, przed którą walały się wnętrzności wieloryba i głowy morsów. Kari zaś wychowywała się według reguł sąsiadów. A raczej robiła to, na co miała ochotę, bo wobec dzieci od zawsze stosuje się tam podejście bezstresowe. Jeśli któreś, niepilnowane, skaleczy się nożem do wyprawiania skór, to nawet i lepiej. W końcu, według Innuitów, najszybciej uczymy się od duchów przodków i na własnych błędach.
Tyle że w ostatnich latach mieszkańcy Północy mocno się w tej tradycji pogubili.
