Mamy dość pani dekadenckiej literatury!” - pisały w listach do Colette w latach 40. paryżanki, mające po dziurki w nosie (jak to określały) „jej perwersyjnego umysłu” i „pederastycznych historii”. Co prawda w XXI w., prawie 60 lat od śmierci pisarki, nikt czytając jej teksty, nie dostaje już ze zgorszenia palpitacji serca, jednak łatka francuskiej skandalistki przylgnęła do Colette na dobre. Jej wizerunku z pewnością nie złagodził powstały na początku lat 90. ubiegłego wieku film biograficzny „Becoming Colette”, który „New York Times” okrzyknął kostiumowym soft porno. I to wcale nie na wyrost, skoro już podczas napisów początkowych grająca pisarkę Mathilda May zmysłowo tańczy na scenie, pokazując obfity biust, a zaraz po poślubieniu pierwszego męża - Henry’ego Gauthiera-Villarsa (znanego jako Willy) bierze z nim udział w łóżkowym trójkącie. Dodajmy do tego trzy małżeństwa pisarki, kilka związków lesbijskich, romanse z nieletnimi mężczyznami (dobijając pięćdziesiątki, nie oszczędziła nawet nastoletniego pasierba) oraz córkę, która w akcie desperacji zamierzała przekonwertować się na judaizm, „bo podobno Żydzi kochają swoje dzieci”.
Kim więc tak naprawdę była Colette? Skandalistką, wieśniaczką czy ofiarą? Prawdopodobnie wszystkim po trochu. A oprócz tego - genialną i nieco wyrachowaną oportunistką, której od roli ciemiężonej przez męża ghostwriterki udało się przejść do statusu literackiej lwicy salonowej, członkini Królewskiej Akademii Belgijskiej oraz przewodniczącej Akademii Goncourtów.
Więcej o Colette
