Kiedy po raz pierwszy zostałam szefową, uderzyło mnie, że milkły rozmowy, gdy wchodziłam do kuchni po kawę - opowiada Joanna Stępniewicz, dyrektor marketingu w firmie chemicznej Laura Toscani. - Tłumaczyłam sobie: to nie dlatego, że mnie nie lubią, tylko moja rola się zmieniła. Nie wszystkim odpowiada nowa sytuacja, nie każdy się odnalazł. Dziś wiem, że po awansie zawsze pojawia się zawiść o prestiż lub pieniądze. Jeden z kolegów zmienił wtedy pracę, bo nie chciał być moim podwładnym.
Z pierwszego awansu Stępniewicz pamięta stres i samotność, a nie radość z nowych wizytówek i lepszego komputera.
Awans to nie tylko przyjemne zwieńczenie kolejnego szczebla kariery. Kilka lat temu Chris Boyce z University of Warwick podjął próbę zbadania, jak uszczęśliwia awans w pracy. Przepytał w tym celu tysiąc pracowników, którzy awansowali na kierownicze stanowiska. Okazało się, że jeśli chodzi o samopoczucie, to więcej stracili, niż zyskali - stres doprowadził do pogorszenia ich nastroju średnio o 10 proc. Nie pociesza również Jacek Santorski, rodzimy psycholog biznesu, który przypomina, że zmiana na lepsze jest stresem, bo każde naruszenie status quo obciąża emocjonalnie. Zresztą na skali stresorów stworzonej w połowie XX w. przez psychiatrów Thomasa Holmesa i Richarda Rahe’a zmiana rodzaju pracy i awans otrzymały aż 36 punktów - niemal tyle co śmierć przyjaciela (37) czy nieplanowana ciąża (40).
O kobietach - szefowych przeczytasz więcej tutaj:
