Brygida Rekowska rozgląda się po restauracji, w której się umówiłyśmy. Jeszcze kilka lat temu czuła się w takich miejscach jak zwykły gość. Dziś podpatruje, jak lokal działa biznesowo, zastanawia się, co mogłaby wykorzystać u siebie.
Zaczynała w reklamie. - W latach dziewięćdziesiątych każdy, kto miał trochę energii, zakładał własną firmę. Ja swoją agencję reklamową założyłam w 1993 roku. Miałam wtedy 28 lat i wielki głód sukcesu. Wsiąkłam w wielkomiejskie życie - opowiada. Po agencji była firma public relations, działalność wydawnicza. Jej pierwszym poważnym klientem była firma kosmetyczna dr Ireny Eris. - Pani Eris wtedy zaczynała - opowiada Brygida. - Właściwie nasze firmy rozwijały się razem, ucząc się rynku i siebie nawzajem.
Szybko pojawiały się kolejne zlecenia, firma Rekowskiej rosła, a wraz z nią dochody i poziom życia. W tamtym czasie kupiła stary, zniszczony dworek w Borach Tucholskich. - Cena była atrakcyjna, była to wartość małego mieszkania w Warszawie - mówi. - To był właściwie kaprys, ale podszyty myśleniem, że inwestycja w nieruchomości oprze się każdemu kryzysowi. Lubiłam też sobie wyobrażać, że zamieszkam tam na emeryturze, na starość, czyli gdzieś przed siedemdziesiątką.
Ten moment przyszedł dużo wcześniej. Po 2000 roku na rynku reklamowym i wydawniczym zrobiło się ciasno, o dobre zlecenia było coraz trudniej. Brygida była zmęczona, marzyła, by rzucić wysoko i uciec jak najdalej, najlepiej na bezludną wyspę. I wtedy uświadomiła sobie, że przecież ma taką samotnię, swój azyl na Pojezierzu Kaszubskim.
Jak z azylu dworek zmienił się w źródło dochodu?
