Newsweek Kobieta: Na Europejskim Kongresie Kobiet, który niedawno odbył się w Warszawie, zasiadła pani w kobiecym gabinecie cieni jako minister ?zdrowia.
Olga Krzyżanowska: Powtarzam, że nieważne, czy jest się mężczyzną, czy kobietą.
Newsweek Kobieta: Chciałam tylko zacytować tytuł filmu Marka Koterskiego: baby są jakieś inne.
Olga Krzyżanowska: Różnimy się nie tylko płcią, ale i mentalnością. Są głupie baby i mądre baby, głupi faceci i mądrzy faceci. Ale, niestety, tylko wobec kobiet używa się określenia: te głupie baby, nigdy w ten sposób nie generalizuje się na temat mężczyzn. Powiem pani, jaka jest różnica między kobietami i mężczyznami. Odkąd weszłam w życie publiczne, masa osób mówi do mnie właśnie per pani Olgo. I ja to uważam za wyraz sympatii. Mój mąż, który jest profesorem, wybitnym naukowcem, dziwi się temu i mówi, że do niego nikt nie zwraca się per panie Jurku (śmiech). My, kobiety, pozwalamy, żeby nas traktowano troszeczkę protekcjonalnie.
Newsweek Kobieta: Nie lubi pani tytułów?
Olga Krzyżanowska: W Sejmie, kiedy siedziałam na tym marszałkowskim krześle, posłowie mówili do mnie: pani marszałek. Ale w kuluarach już dla większości byłam panią Olgą. Bardzo rzadko przechodziłam z kimś na ty, bo wyrosłam w czasach, kiedy mówienie komuś po imieniu było dowodem wielkiej zażyłości. Nie wchodzę łatwo w relacje koleżeńskie, o przyjacielskich nie wspominając. Krępuje mnie, jeśli ktoś, kogo dobrze nie znam, opowiada mi o sobie, o swoich prywatnych sprawach. Moje życie tak się ułożyło, że nie weszłam nigdy w tzw. znajomości, układy, które mogły być niebezpieczne. Wynikało to z tego, że do polityki przyszłam z Gdańska, tam miałam życie rodzinne i towarzyskie. A w Warszawie pracowałam. Nie miałam pokus, nie chodziłam na przyjęcia, bankiety. I mogę się pochwalić, że przez te wszystkie lata tylko raz mnie spotkała zawoalowana propozycja załatwienia czegoś.
Newsweek Kobieta: Prowokacja?
Olga Krzyżanowska: Nie, ja nie miałam na tym odnieść korzyści finansowych ani żadnych innych. Poproszono, bym coś poparła. Kiedy poprosiłam o szczegółowy projekt i poinformowałam, że chcę go pokazać prawnikowi, przestałam być interesującym urzędnikiem państwowym. Byłam ostrożna, nie znałam ludzi i uważałam, że trzeba uczciwie.
Newsweek Kobieta: Bo dorastała pani podczas II wojny, kiedy na każdego trzeba było uważać…
Olga Krzyżanowska: Tak, wychowały mnie lata wojny. I wówczas miałam naiwną myśl, że wszyscy należą do Armii Krajowej. A jeśli o tym nie mówią, to zrozumiałe – są w konspiracji, nie mogą mówić. W moim otoczeniu każdy albo coś robił w AK, albo pomagał innym. W 1939 roku miałam 10 lat. Do naszego domu przyszli polscy żołnierze i powiedzieli, że musimy go opuścić, bo tu będzie linia obrony. Szłam z mamą i babcią, bo tata był już dawno na froncie. Niosłam walizeczkę i zaczęłam narzekać, że strasznie mi ciężko. Na co moja mama powiedziała: „Oleńko, jest wojna, więc weź się w garść. Wszyscy muszą coś robić i nie narzekają”. Dla mnie to był szok, bo dotychczas wszyscy na mnie chuchali i dmuchali. Myślę, że ta postawa mojej mamy ukształtowała mnie najbardziej. Właśnie: weź się w garść. W nocy 1941 roku przyszło po mamę gestapo. Ona w życiu się tak szybko nie ubierała jak wtedy. W ostatnim pokoju był jeden z cichociemnych, skoczek z Anglii, i matce zależało, żeby Niemcy nie mieli czasu obejrzeć całego mieszkania, żeby szybko ją zabrali. Na odchodne powiedziała tylko: „Oleńko, opiekuj się babcią. Pa, kochanie. Wrócę”. Takie rzeczy człowieka kształtują.
Dalszą część rozmowy możesz przeczytać tu>>
