Wyjmuję kolejną kartkę zza wycieraczki samochodu. Zdjęcie blondynki w stringach, numer telefonu. Z dopiskiem: Aneta, dyskretnie. Dzwonię. To moja czwarta próba. Poprzednie telefony do prostytutek, które chciałam namówić na wywiad, były krótkie: „Nie rozmawiam z dziennikarzami. Proszę bardzo, ale policzę jak klientowi, ha, ha”. Aneta mnie nie spławia. Umawiamy się w kawiarni na warszawskim Nowym Świecie. Spóźnia się 10 minut i nie wygląda jak blondynka ze zdjęcia. Dwadzieścia parę lat, ciemne, dobrze ostrzyżone włosy zamiast złotych loków. W dżinsach i puchowej kurtce ozdobionej futerkiem. Niezbyt szczupła. I bardzo zdenerwowana.
Przeczytaj cały wywiad
