Zanim poszedłem do lekarza, były starania: nocne, dzienne, o wskazanej godzinie, coraz mniej spontaniczne, coraz bardziej medyczne. Moja żona, kiedy było już po, natychmiast kładła nogi na dużą poduszkę i leżała nieruchomo przez co najmniej kwadrans. Czasami miałem wrażenie, że kocham się z obcą kobietą, lalką jakąś, która myśli o czymś innym, nie wiem o czym.
Po wielu pytaniach mojej matki: „Kiedy?” (atakowała nimi znienacka, na przykład w czasie wizyty u dentysty, do którego ją podwoziłem) albo kumpli od browaru („Stary, a może ci pomóc? Zupełnie serio” – nie było mi wtedy do śmiechu, ale szczerzyłem się jak jakiś debil), oddałem nasienie do badania. I dowiedziałem się, że po prostu jestem bezpłodny.
Niepłodny – powiedział lekarz. To podobno trochę lepiej.
Nie wiem, pewnie jakiś psycholog potrafiłby to wytłumaczyć, ale w tamtej chwili najbardziej zajmowały mnie buty lekarza. Zastanawiałem się, gdzie kupił takie sztyblety. Potem spokojnie zszedłem do samochodu. Otworzyłem drzwi, chciałem przekręcić kluczyk, ale czułem się, jakby ktoś odebrał mi władzę w rękach. Pomyślałem, że zaczyna się wylew. Ale potem poczułem coś mokrego na policzkach. Ja naprawdę nie płaczę. Nawet na pogrzebie ojca.
Więcej czytaj tutaj
