Paul Gauguin szukał inspiracji do obrazów w ramionach nieletnich dziewcząt na Tahiti. Znany ze skłonności do uciech cielesnych porzucił ciężarną żonę i czwórkę dzieci, tłumacząc, że domagał się tego jego geniusz. O erotycznych ekscesach znanych artystów krążą legendy. Współczesne badania pokazują, że poeci, pisarze, malarze i osoby pracujące w zawodach wymagających kreatywności mają nadzwyczaj bogate życie erotyczne. Kiedy w ubiegłym roku brytyjscy psychologowie poddali rewizji sypialnie przedstawicieli 450 różnych zawodów, okazało się, że artyści mają dwa razy więcej partnerów niż przeciętni ludzie. Prawdą wydawała się więc obiegowa opinia, że seks jest pożywką dla talentu i kreatywności.
Najnowsze badania jednak temu przeczą. Artyści są po prostu mniej pruderyjni, jeśli już jednak coś jest dla nich źródłem sił twórczych, to nie erotyczne ekscesy, ale miłość. Prawdziwe, głębokie uczucie, a nie sam seks ma w sobie nadzwyczajną moc inspirowania i pobudzania kreatywności. Natomiast myśląc o seksie, płoszymy odkrywcze myśli. Tę prawidłowość odkryło właśnie troje naukowców: Jens Förster, Kai Epstude i Amina Ozelsel z uniwersytetu w Amsterdamie, podczas eksperymentu z udziałem studentów.
Naukowcy wykazali, że ci badani, którzy przez kilka minut wyobrażali sobie spacer z ukochanym lub ukochaną, tryskali potem pomysłami, niezależnie od tego, jak niewdzięczne zadanie dostali do wykonania. Jedno z nich polegało na ustawianiu cegieł (w ściśle określonym czasie z kompletu czerwonych prostopadłościanów studenci musieli zbudować na ekranie komputera jak najwięcej konstrukcji), inne na opisywaniu starego krzesła. W obu wypadkach mentalny spacer z ukochaną osobą pobudzał w badanych godną podziwu kreatywność, najwyraźniej przeszkadzał w ścisłym rozumowaniu. Wielu miało bowiem kłopoty z rozwiązaniem nawet prostych łamigłówek (jeśli A jest mniejsze od B i C jest większe od B, to...). W zadaniach sprawdzających logiczne myślenie wypadali kiepsko. Natomiast marzenia o seksie z atrakcyjnym, ale nie darzonym uczuciem partnerem, nie rozbudzały u studentów fantazji przy ustawianiu cegieł. Nie wykazywali też polotu przy opisywaniu krzesła, za to przy rozwiązywaniu zadań na logikę wypadali doskonale.
