Jak zaakceptować swoją cielesność?

Rzadko myślisz o sobie: „ja, ciało”. Nie traktujesz go jak części siebie. Już bardziej jak ubranie: płaszcz, który jest za krótki, za długi, za szeroki, za ciężki… Zwracasz się do niego z żądaniami. Bądź chudsze, bądź bardziej opalone, bądź ładniejsze, bądź sprawniejsze.

A przecież to, jak traktujesz swoje ciało, jest tak naprawdę najlepszym przykładem tego, jaki masz stosunek do samej siebie. Roszczeniowy. Często z pogardą i pretensjami. Jeśli nie lubisz swojej twarzy, nóg, piersi, brzucha, pośladków, jak masz lubić to, co nosisz w sobie? Ciało i dusza są nierozerwalnie z sobą związane. To naczynia połączone. Problemy związane z jednym z nich, wcześniej czy później odbijają się na drugim.

Dlaczego tak się dzieje? Pewnie dlatego, że oprócz psychiki „w skład” każdego człowieka wchodzi też „ja - cielesne”. Zaczyna się kształtować już w łonie matki i szybko rozwija się we wczesnym dzieciństwie. Jeśli rodzice otaczali cię opieką i czułością, jeśli często cię tulili i dawali do zrozumienia, że spełniasz ich oczekiwania - te sygnały zapisywały się na twojej skórze, jak w pamiętniku. Dzienniczku dokumentującym każdy dotyk, jakim cię kiedykolwiek obdarzono.

Dotyk pełen miłości i ciepła sprawia, że dziewczynka rozwija się jak piękny kwiat: staje się kobietą, świadomą siebie, w pełni akceptującą swoją cielesność.

Brak dotyku, chłód rodziców, ich wygórowane ambicje i nieprzychylne uwagi sprawiają, że dziecko nie ma szans się rozwinąć. Kobieta jest już dorosła, a wciąż patrzy na swoje ciało, jakby nie należało do niej. Nie identyfikuje się z nim, traktuje jak kogoś obcego, kto przeszkadza jej spełniać marzenia, brutalnie ściąga na ziemię. Chce od niego uciec albo eksploatuje je, jakby było tylko pojemnikiem na jej myśli i duszę, który potem będzie można zmienić na inny, mniej zużyty.

Zaakceptuj swoje ciało, pokochaj je. Jesteście przecież jak dwie połówki jabłka. Jak masz czuć się szczęśliwą, jeśli nie czujesz się jednością ze swoim ciałem?

Lustro, dlaczego tak bardzo cię nie lubię?

Twoje odbicie: tu fałdka, tam początki cellulitu… Nie podoba ci się twoje ciało. Nie jest takie, jakie powinno być.  A twoim zdaniem powinno być jak z reklamy perfum albo preparatu do odchudzania. Czyli po prostu nierealne - bo zdjęcia modelek, zanim trafią do reklam, są miesiącami poprawiane komputerowo przez specjalistów. Takie ciała po prostu nie istnieją. Od swoich przyjaciółek, koleżanek i zwykłych kobiet, mijanych na ulicy, nie wymagasz, żeby wyglądały jak modelki na wybiegach. Dlaczego więc oczekujesz tego od siebie? Dlaczego nie podoba ci się twoje ciało?

I dzisiaj, stając przed lustrem, mówisz sobie: „Ależ ze mnie zgrabniutka kobietka! Jestem niczego sobie”. Nie zawsze rodzice patrzą na córkę z dumą i radością. Czasami zachowują się tak, jakby nie aprobowali wyglądu dziecka. Robią to najczęściej w dobrych intencjach: nie chcą, żeby córce przewróciło się w głowie, żeby uważała się za ósmy cud świata, żeby jej powierzchowność była dla niej najważniejsza. A może po prostu nie potrafią prawić latorośli komplementów, uważają to za niestosowne. Lecz kilku - czy nawet kilkunastoletnia dziewczynka tego nie rozumie. Z przekazu „nie jedz tyle, bo utyjesz” ona wyciąga tylko taki wniosek, że jest za gruba. Zdanie „wyglądasz okropnie, zrób coś wreszcie z sobą” interpretuje tak, że ma brzydkie ciało i twarz.

Zdeformowane kształty, grube uda, czyli problem dojrzewania

Dorastająca dziewczyna każdego dnia widzi w wannie inną osobę. Rosną jej piersi, zaokrąglają się biodra. Trudno jest lubić ciało, które wymyka się spod kontroli, zaczyna żyć swoim własnym życiem. Zaczyna pożądać czegoś więcej niż tylko przyjacielskiego czy rodzicielskiego dotyku. Budzenie się pragnień erotycznych powoduje lęk.

Pierwsza miesiączka i pełne smutku, lub nawet przygany, stwierdzenie mamy czy babci: „zachorowałaś” czy „stałaś się kobietą” jeszcze ten strach potęgują. Dziewczyna nie akceptuje swojej kobiecości, bo jej nie rozumie. A to pierwszy krok do tego, by stała się „syreną”, jak nazywa to Wojciech Eichelberger, autor książki „Kobieta bez winy i wstydu”. By odcięła się od dolnej części ciała, zamroziła ją, jakby pozwoliła jej się zrosnąć w rybi ogon.

To tak, jakby wchodziła do cyrkowego gabinetu osobliwości: widzi w lustrze zdeformowane kształty, grube uda, szerokie biodra, wystający brzuch - postać pozbawioną powabu i seksapilu. Ta kobieta nie wie, że odbicie nie jest rzeczywistym obrazem, a jedynie okrutną parodią, która nie ma nic wspólnego z prawdą. Jej własne ciało staje się jej prywatnym prześladowcą. Kimś niekochanym, nielubianym, może nawet znienawidzonym, ale też kimś, od kogo nie można się nigdy uwolnić. Jak w filmie „Sypiając z wrogiem”.

Nie można się uwolnić, ale można je ukarać za to, że jest takie, jakie jest - niewłaściwe. Albo przynajmniej wziąć je pod kontrolę, na przykład, dawkując mu jedzenie. Dążąc do tego, by stało się chude, pozbawione nieakceptowanych atrybutów kobiecości - krągłych bioder i piersi. By na powrót stało się ciałem niewinnej dziewczynki, która jeszcze nie wie, że są ciała lepsze - idealne figury modelek - i gorsze - jej własne. Dziewczynki, która nie wie też, że własne odbicie w lustrze może być najgorszą karą.

Nadzieja w dietach, liczenie kalorii, wieczne odchudzanie

Ciągłe diety to codzienność tysięcy kobiet. Nie są anorektyczkami, nie ważą 35 kilo i dlatego wydaje im się, że to nieustające liczenie kalorii i uczucie ssania w żołądku są zupełnie normalne. Ale nie są - bo o ile nie masz nadwagi, nie masz powodów, żeby się odchudzać. Robisz to po to, by utrzymać ciało w ryzach. Masz je pod kontrolą, bo nie spełniasz jego potrzeb. Ale czy zastanawiałaś się kiedyś, co tak właściwie chciałabyś osiągnąć, odchudzając się? Czy warto całymi latami ograniczać jedzenie w nadziei, że w końcu zmieścisz się w dżinsy z czasów liceum? A zresztą - nawet gdybyś się zmieściła - co by ci to dało? Tak naprawdę ty nie stosujesz diet, żeby osiągnąć wymarzoną sylwetkę. Ty po prostu od lat prowadzisz walkę ze swoim ciałem. Z ciałem dorosłej, dojrzałej kobiety.

Jak sądzisz: jak ono się czuje, takie nieakceptowane, niechciane, niepotrzebne? Może tak, jak ty czasami czułaś się w dzieciństwie, bez rodzicielskich komplementów, bez ciepła i czułości. Naprawdę chcesz być dla kogoś tak okrutna? Wejdź w swoją własną skórę. I potraktuj swoje ciało z całą miłością i aprobatą, jakiej nie zaznałaś w dzieciństwie. Nie cofniesz czasu i nie nadrobisz tych straconych uścisków i przytuleń, których nie otrzymałaś jako dziewczynka od swoich rodziców. Ale to, czy dzisiaj będziesz szczęśliwą kobietą w szczęśliwym, pięknym ciele - zależy tak naprawdę już tylko od ciebie.

TWOJA TERAPIA:

1.  Przytulaj się często, przytulaj się dobrze

Czy wiesz, że zdrowy człowiek potrzebuje codziennie 12 uścisków o charakterze nieseksualnym? Przytulaj się do przyjaciół, przytulaj się do mamy, gdy się z nią spotykasz, przytulaj się do psa czy kota. Twoje ciało tego potrzebuje! Tuląc się do bliskich, kochanych ludzi, sprawiasz, że twój organizm wydziela zwiększone ilości oksytocyny - hormonu miłości. W ten sposób twoje ciało reaguje na ciepło, jakie zapewniasz mu uściskami. Z każdym kolejnym staje się szczęśliwsze, bardziej rozluźnione. Zobaczysz, o ile przyjemniej „mieszka się” w takim ciele! Możesz zapewnić mu konieczną dawkę dotyku samodzielnie - wklepując w nie pachnące balsamy, głaszcząc czule przed snem.

2.  Wyginaj śmiało ciało, czyli zapewnij sobie ruch, jaki ci odpowiada 

Twoje ciało ucieszy się, gdy zaczniesz uprawiać sport. Ale nie znienawidzony niegdyś aerobik, na który chodziłaś po to, by zmniejszyć obwód bioder. Wybierz taki rodzaj aktywności fizycznej, który da ci radość, energię.

Wszystko jedno, czy będzie to pływanie, windsurfing, jazda konna, czy… flamenco. Musi to być coś, co będziesz robiła z przyjemnością. Sukcesy, osiągane w tej dziedzinie, sprawią, że łatwiej będzie ci zaakceptować te szczegóły sylwetki, których kiedyś tak nienawidziłaś. Polubisz swoje masywne łydki - bo to dzięki nim tak pewnie stoisz na desce.  Zaczniesz z zachwytem patrzeć na krągłe biodra - to one sprawiają, że suknia do tańca tak wspaniale na tobie leży.

3.   Odnajdź na nowo przyjemność z jedzenia

Odkąd pamiętasz, jedzenie było dla ciebie albo powodem przybierania na wadze, albo sposobem na rozładowanie napięcia. Ty w ogóle nie myślisz o jedzeniu jako o przyjemności i czymś, co pozwala ci żyć.