Siedzimy w kawiarni, Monika pije wodę. Bezpieczny napój, bez cukru i gazu. Trudno uwierzyć, że ta szczupła, krótko ostrzyżona 34-latka w obcisłych spodniach dziewięć miesięcy temu ważyła 100 kilo. To jedna z niewielu kobiet, które zdecydowały się opowiedzieć mi historię zmagań z własnym ciałem. Większość, nawet te, które schudły po 40 kilogramów, odmawiała kategorycznie („Nie mam już zdjęć, wyrzuciłam wielkie ubrania, nie chcę do tego wracać"), jakby chciały zamknąć wstydliwy etap swego życia. Wstydliwy, bo grubas to dziś ktoś, kto źle żyje i źle się prowadzi. Jego ciało mówi: jestem rozwiązły w jedzeniu, nie mam samodyscypliny, nie dbam o siebie. Przyznać, że było się kimś takim? W życiu.
Gruby wamp Monika przytyła przez kolacyjki z KFC i pracę, w której nawet do toalety było trudno wyjść. W księgarni sama od 11 do 19, podjadając bułki z serem. Jedną, dwie, pięć, nie wiadomo kiedy przestała się dopinać. Na imprezy wkładała standardowe ciuchy maskujące: czarne szerokie spodnie i luźną koszulę. Wkrótce było to jedyne ubranie dostępne w jej rozmiarze. Na co dzień, nawet w upały, nosiła bluzy. Ogromny biust przykuwał uwagę, prowokował chamskie zaczepki. Przeszła na dietę kopenhaską: schudła 13 kilo w 10 dni, ale po miesiącu przytyła 15. Na diecie Cambridge - najpierw zjazd 10 kilo, ale po trzech tygodniach ważyła więcej niż przed głodówką.
