Chcesz skakać z radości, a zaraz potem płakać z przerażenia. Czujesz, że musisz o tym komuś powiedzieć. Dzwonisz do partnera, mamy, siostry i koleżanki z pracy. Wszyscy ci gratulują i dają tysiące rad. Mama opowiada, jak się czuła, kiedy była z tobą w ciąży, martwi się, jak zniesiesz poranne nudności. Siostra cieszy się, że będzie ciocią, a zaraz potem pyta, czy pożyczysz jej tę szałową kieckę, bo przecież za chwilę się w nią nie zmieścisz.
Koleżanka obiecuje, że jak będzie trzeba, zajmie się dzieckiem, byle nie za często, bo nie przepada za niemowlętami. Ukochany mężczyzna skacze z radości, lecz zaraz potem dodaje: „Od dziś koniec z kawą, winem i przesiadywaniem do późna w nocy i zapytaj lekarza, czy możemy się kochać, i czy nie zaszkodzi to dziecku”. Teściowa jak zwykle ma najwięcej do powiedzenia. Oczywiście zapowiada, że wpadnie do ciebie jutro z samego rana, żeby posprzątać mieszkanie, bo odkurzanie jest niebezpieczne dla kobiety w ciąży, no i zrobi ci coś do jedzenia, przecież teraz musisz jeść za dwoje, koniec z dietą, po ciąży i tak przytyjesz. Czujesz, że jeszcze jedna „dobra rada”, a nie wytrzymasz. Stajesz przed lustrem i widzisz, że… nic się nie zmieniło.
Ciąża to nie choroba
Od wczoraj brzuch ci nie urósł, twarz jest taka sama, może tylko oczy bardziej ci się błyszczą, ale to pewnie z nadmiaru emocji. Jesteś rozczarowana. W końcu ci wszyscy „doradzacze” to bliskie osoby, tylko dlaczego żadna z nich nie zatroszczyła się o ciebie, tylko o to „coś”, co zagnieździło się w twoim brzuchu?
Nawet najlepsza przyjaciółka powiedziała, że teraz najważniejsze jest dziecko. A co z tobą? Nawet jeszcze nie wiesz, czy cieszysz się z tego, że zostaniesz mamą. Tak liczyłaś, że ktoś zapyta, co czujesz, wysłucha wątpliwości, przytuli cię, pogłaszcze po głowie. Dla ciebie dziecko też jest ważne, ale równie istotne są twoje obawy, nastroje zmieniające się jak w kalejdoskopie. Dlaczego nikt tego nie rozumie? Wszyscy interesują się twoim ciałem: ile ważysz, czy masz nudności, zgagę, co z twoją morfologią? Czy poranne mdłości są ważniejsze od faktu, że czasami czujesz się taka nieszczęśliwa?
Dosyć użalania się nad sobą! Nie bądź małą, obrażoną dziewczynką. To, jak będą traktować cię inni, zależy w dużej mierze od ciebie samej.
1. Weź kartkę i dokończ zdanie: „Jestem w ciąży…”. Napisz, co to dla ciebie oznacza, np.: „Jestem w ciąży i od dziś chcę swoje życie podporządkować dziecku”. Ale możesz też inaczej: „Jestem w ciąży, ale tak długo jak się da, nie zamierzam zmieniać swojego życia”.
2. Ciąża to nie z góry wymyślona rola, którą masz do odegrania. Nie musisz od rana do wieczora koncentrować się na doznaniach płynących z ciała, ale nie musisz również udawać silnej, co to ze wszystkim sobie poradzi, a ciąża jest dla niej jak migrena. Zachowuj się tak, jak naprawdę czujesz.
3. Doświadczenia innych kobiet i rady traktuj jak opowiedziane historie, a nie wyrocznie w sprawach ciąży. Twoja ciąża to twoje przeżycia, nawet jeśli będą zupełnie odmienne od tych, które usłyszałaś, masz do tego prawo, bo jesteś wyjątkowa, tak jak każda kobieta, która nosi w sobie dziecko.
4. Ilekroć ogarną cię czarne myśli, przypomnij sobie, że oto w twoim brzuchu wydarzył się cud i to ty w tej całej historii jesteś najważniejsza. Zadbaj o siebie i wyraźnie poinformuj bliskich o tym, w jaki sposób chciałabyś, żeby o ciebie dbali.
Tekst: Ewa Klepacka-Gryz, psycholog