Na początku, do trzeciego roku życia dziecka, mówimy „nie”, gdy może ono zrobić sobie krzywdę. Odsuwamy małą rączkę, mówiąc „nie”, gdy np. chce dotknąć czegoś gorącego. Staramy się nie stwarzać sami takich sytuacji i gdy to możliwe, nie zabieramy np. dziecka na wyprawę do hipermarketu, gdzie będzie za wszystko łapało. Nasze „nie” w tym wieku jest krótkie i zdecydowane.
Dziecku w wieku przedszkolnym mówimy „nie” z bardzo krótkim komentarzem. Np. „Nie syp piachem, bo robisz komuś krzywdę”. Jeżeli nie ma reakcji, stosujemy zasadę stopniowania: „Jeżeli nie przestaniesz, zabiorę cię z piaskownicy”. Nie pomaga? - zabieramy dziecko. Choć czasem o to trudno - robimy to spokojnie, bez krzyku, ale konsekwentnie.
Bardzo ważne: jeżeli dzieciak nas posłucha, nie zapomnijmy o czarodziejskim słowie „dziękuję”. Czasem, gdy dziecko jest w wieku wczesnoszkolnym, musimy zadać sobie pytanie: kiedy zdecydowanie odpowiadać „nie”, a kiedy ulec. Jeżeli dziecko o coś nas prosi, np. chce iść do kolegi, gdy mamy zupełnie inne plany, musimy najpierw zadać sobie pytanie: Czy musimy odmówić? Jeżeli tak - możemy zaproponować: „Dzisiaj nie. Mamy inne plany. Ale umówmy się na inny termin”. I zróbmy tak. Ustanówmy reguły. Choć nie musimy być potem twardzi jak stal.
Odstępstwa są na miejscu, z zaznaczeniem: „Dziś wyjątkowo zrobimy inaczej”. Młody człowiek powinien wiedzieć, że ma prawo proponować różne rzeczy.
Pamiętajmy, że nasze dzieci, które chodzą do podstawówki czy gimnazjum - chcą znać granice. Będą próbowały je przekraczać, ale muszą mieć co przekraczać. Te granice z wiekiem coraz bardziej rozszerzamy.
W przypadku nastolatków „nie” jest głównie odpowiedzią na ich przekonanie, że są niezniszczalni, wszechmocni i nieomylni. Czasem warto jednak pomyśleć, czy na pewno trzeba czegoś zabronić. Może dziecko do czegoś dorosło, tylko my nie? Warto porozmawiać. Gdy rzeczywiście wygląda na to, że nasze dziecko jednak nie dorosło, zanim powiemy „nie”, wyjaśnijmy powody naszej odmowy. To nie może być: „nie, bo nie”.
Pamiętajmy, każda skrajność jest niedobra. Rodzice, którzy na nic nie pozwalają, ryzykują, że ich dziecko nigdy nie będzie samodzielne i w wieku 35 lat zapyta, czy może spotkać się z dziewczyną. Lub na odwrót - wywołają ostry bunt. Z kolei rodzice pozwalający na wszystko zapominają, że dzieci nie potrzebują jeszcze jednego kumpla. Od tego są rówieśnicy.