Wiele w dzisiejszych czasach poświęca się uwagi okolicznościom narodzin dziecka. Nic dziwnego, to bardzo ważne przeżycie dla całej rodziny. Kiedy słyszę: poród rodzinny, rodzić po ludzku itd, przed oczami staje mi poród mojego trzeciego dziecka. Synka odebrał mój mąż w samochodzie (był to wysłużony Maluch), na poboczu w drodze do szpitala.
Co sprawiło, że tak się stało? No cóż wiele przyczyn.
To był mój trzeci poród. Przebiegł błyskawicznie. Od pierwszego skurczu do wydania dziecka na świat upłynęło zaledwie ok. 30 min.
Była to niedziela 12 czerwca prawie cztery lata temu, jednak ten dzień pamiętam bardzo dobrze. Dzieci już spały. Ja też się właśnie położyłam i prawie od razu poczułam skurcz. Była 23.10. Powtórzył się za ok. 8 min. Termin porodu był określony na 13 czerwca, jednak dzidziuś chyba był przesądny i nie chciał urodzić się pechowego trzynastego. Wtedy wstaliśmy.
Ponieważ mieszkamy w dość dużym oddaleniu od szpitala, trochę się spieszyliśmy. Musieliśmy jednak obudzić dziewczynki, bo mieszkamy sami, a ok. północy nie zamierzaliśmy budzić sąsiadów. Po chwili już jechaliśmy.
Tu ktoś mógłby zapytać, dlaczego nie wzywaliśmy karetki. Odpowiedź jest prosta - mieszkamy na pograniczu powiatów, gdzie służby ratunkowe długo ustalają rejon swojego działania, po drugie nasz rejonowy szpital jest oddalony bardziej, niż ten, do którego jechaliśmy i gdzie rodziłam już wcześniej. Ma on poza tym o wiele lepszą opinię. Dodatkowo kilka dni wcześniej karetka z rejonu jadąc z niedoszłym samobójcą z naszej miejscowości miała wypadek na śliskiej nawierzchni z kocich łbów. Dlatego zdecydowaliśmy się jechać sami.
Po kilku kilometrach odeszły mi wody, a za chwilę poczułam, że dziecko już jest w drodze. Wtedy zadzwoniliśmy do szpitala (byliśmy już na jego terenie). Mąż zatrzymał samochód na poboczu. Zanim karetka nadjechała odebrał dziecko (można praktycznie powiedzieć, że złapał je w locie). Bez przecinania pępowiny położyłam je sobie na brzuchu i okryłam ubraniem. Była prawie północ. Przypomnę, że na tylnych siedzeniach siedziały przez cały czas córeczki. Można powiedzieć, że ustaliliśmy nową definicję porodu rodzinnego.
Wkrótce pojawiła się karetka. Lekarz odciął pępowinę i przeniesiono nas (mnie i synka) do karetki. W drodze do szpital ciągle się trzęsłam. Pewnie z zimna i ze strachu, jak to się wszystko skończy. W szpitalu Bolka przeniesiono od razu na oddział noworodków, a ja trafiłam na blok porodowy, musiałam urodzić jeszcze łożysko. Tam okazało się jeszcze, że przez ten stres i spięcie bardzo popękało mi krocze. (Przypomina mi się to zawsze, gdy słyszę narzekania na nacinanie krocza podczas porodu - pęknięte o wiele bardziej boli, niestety wiem coś o tym.)
Zanim mnie zszyto i wypełniono całą masę dokumentów, była już chyba godzina druga. Wtedy umieszczono mnie na sali oddziału ginekologicznego, oddalonego dość daleko od noworodków. Wtedy przyszła położna i poinformowała mnie, że z synkiem wszystko w porządku, że grzeje się w inkubatorze, bo był trochę siny. Zmarzł biedaczek, chociaż go okrywałam. Niestety nie mogłam do niego iść, byłam słaba.
Rano lekarze poinformowali mnie, że Boluś dostał profilaktycznie antybiotyk, bo urodził się w niesterylnych warunkach. Około południa udało mi się do niego dotrzeć i próbowałam go nakarmić, ale nie chciał jeść. Nie był głodny przez całą pierwszą dobę. Następnego dnia wszystko minęło. Byliśmy już razem w osobnej sali na oddziale ginekologicznym. Wszystko dobrze się skończyło. Byliśmy atrakcją kilku oddziałów. Teraz często to wspominamy i raczej się uśmiechamy. Nawet dzieci żartują, że Bolek urodził się w Maluchu.
Każdej kobiecie życzę tak szybkiego porodu, jednak nie w takich warunkach.
Na polskich drogach ginie wiele ludzi, mój syn na jednej z nich się urodził.
