Poniższy wykres przedstawia pierwszy rok życia dziecka z punktu widzenia rozwoju mózgu. W związku z rozwojem układu nerwowego i mózgu, występują tzw. skoki rozwojowe, które mogą charakteryzować się np. zwiększonym niepokojem lub brakiem apetytu u dziecka – te momenty zaznaczone są symbolami: słońce (lepszy humor) i burza (niepokój i stres).
Tygodnie zaznaczone na czarno, to czas bardziej niespokojnego zachowania dziecka. Kropki około 29/30 tygodnia to okres marudzenia nie jest on związany z żadnym skokiem - dziecko w tym czasie uczy się czym jest odległość. Oznacza to, że zauważa w tym czasie, że rodzice mogą sobie wyjść i je zostawić.
Niemal każdy taki skok poprzedzony jest okresem kiedy dziecko jest marudne, ma problemy z zasypianiem i wymaga więcej uwagi. W tym czasie może niekiedy się wydawać, ze dzieci nawet cofają się w swoim rozwoju. Taki kryzys jest bardzo stresujący zarówno dla mamy jak i dziecka. Dziecko jest przestraszone zmieniającym się światem. Mamy czują się natomiast sfrustrowane ciągle płaczącym dzieckiem, nie rozumieją co się dzieje. Natomiast bezpośrednio po „skoku” odnosi się wrażenie, że dziecko nauczyło się wielu nowych rzeczy dosłownie przez jedną noc.
Na początku okresy są krótkie, trwają kilka dni, im dziecko starsze, tym okresy są dłuższe. Warto też zaznaczyć, że dzieci urodzone później przechodzą skoki wcześniej, np. dziecko urodzone 2 tygodnie po terminie przechodzi swój skok 2 tygodnie wcześniej i odpowiednio dzieci urodzone wcześniej przechodzą okresy później. Związane jest to z rozwojem mózgu dziecka.
Okresy skoków:
5 tygodni (wrażenia)
Dziecko zaczyna być bardziej uważne i ”obudzone”, wszystkie zmysły są wrażliwsze niż wcześniej. Od tej pory dziecko słyszy, widzi czuje zapach i smak zupełnie inaczej niż dotąd. Niestety jedynym sposobem wyrażenia tego zdziwienia i strachu przed zmianami jest krzyk i płacz.
7-9 tygodni (wzory)
Dziecko zaczyna rozróżniać wzory w dźwiękach, zapachach i smaku, zauważa, że jego dłonie należą do niego. Zaczyna nabierać pewnej kontroli nad swoimi ruchami, jednak nadal są one nieskoordynowane.
11-12 tygodni (niuanse)
Dziecko uczy się rozumieć delikatne różnice w tonie głosu, zauważa jak zmienia się światło w pokoju czy na dworze. Ruchy dziecka są bardziej miękkie kiedy wyciąga raczki, czy odwraca główkę śledząc jakiś ruch.
14-19 tygodni (wydarzenia),
Marudne okresy zaczynają być coraz dłuższe, mogą trwać nawet do 6 tygodni. Dziecko zaczyna rozumieć zdarzenia, w sensie krótkich sekwencji. Może np nauczyć się wyciągnąć rękę po zabawkę, złapać ją, potrzasnąć i włożyć do buzi. Dziecko łączy już dźwięki w sekwencje – np. mamama, tatata.
22-26 tygodni (relacje- lek separacyjny)
Typowe dla tego okresu jest to, że dziecko zaczyna być nieśmiałe w stosunku do obcych, nie ma apetytu, nie chce, żeby zmieniać mu pieluchę czy ubranie. Zaczyna widzieć i rozumieć różne relacje/stosunki. Zauważa odległość pomiędzy przedmiotami i ludźmi, np. pomiędzy nim samym a rodzicami. Dziecko zaczyna zauważać jak wpływać na rozwój wypadków – co robić żeby się coś działo, świetnym przykładem jest wyłącznik światła! Rozumie też, że gdy coś jest ”nie tak” np. gdy ludzie zderza się ze sobą – może być to zabawne – ale i bolesne.
33-37 tygodni (kategorie)
Dziecko zauważa, że pewne rzeczy mogą mieć podobne cechy np. mogą brzmieć lub pachnieć podobnie. Pracuje nad poznawaniem świata wszystkim zmysłami, poprzez wzrok, słuch, smak i dotyk. Eksperymentuje nad podobieństwami i różnicami.
Niektórzy badacze uważają, ze w tym wieku zaczyna rozwijać się inteligencja. Kiedy dziecko zaczyna dzielić świat według kategorii jego sposób myślenia zaczyna być podobny do myślenia dorosłych.
41-46 tygodni (sekwencje)
Pomiędzy 44 a 48 tygodniem dziecko zaczyna znajdować i tworzyć sekwencje za pomocą zmysłów. W poprzednim skoku dziecko często rozbierało przedmioty na części po to, by je zbadać – obecnie zacznie je w tym celu składać – na przykład teraz buduje wieżę z klocków zamiast burzyć już zbudowaną. Zaczyna łączyć zdarzenia – np. zbiera swoje rzeczy i odkłada je do kosza czy na półkę. Rozumie, że niektóre zdarzenia zazwyczaj następują po sobie. Dziecko zaczyna wskazywać na rzeczy i nazywać je. Następnym krokiem będzie pokazywanie w kierunku, w którym masz iść, gdy trzymasz je w ramionach.