Są grube, stare, brzydkie albo nie mają wystarczającego looku Prady – tak o kobietach pracujących w japońskich salonach Prady miał powiedzieć szef marki na ten kraj, Davide Sesia. I kazał swojej podwładnej zwolnić 15 kobiet. Sama podwładna zaś usłyszała, że poraża brzydotą do tego stopnia, iż nie można jej pokazać włoskim wizytatorom, przyjeżdżającym na kontrole sklepów. Sprawę ujawnił „The Japan Times” i zapewne znajdzie ona finał w sądzie (obecnie zajmuje się nią kolegium sądowe ds. pracy), bo Prada została oskarżona przez Japończyków o maltretowanie psychiczne. Firma odmówiła komentarza, broni się jednak, że pracownicy muszą pasować do luksusowego wizerunku marki.
Trudno nie odnieść wrażenia, że tytuł głośnej komedii „Diabeł ubiera się u Prady” nabrał dosłownego znaczenia. Ale diabeł ma konszachty nie tylko z Pradą. Historia, która wydarzyła się w Japonii, prowokuje do konstatacji, że świat mody daleki jest od kreowanej przez siebie atmosfery frywolności, emancypacji i tolerancji. Grube, stare oraz te, które nie mają wystarczającego looku, na luksus nie zasługują. Przy czym te epitety są względne. Przyjrzyjmy im się po kolei.
Więcej na ten temat przeczytasz TUTAJ.
