"Im modniej będziecie ubrane, tym mniej poważnie będą was traktować w pracy” - pisał pod koniec lat 70. John T. Molloy w głośnej książce „The Woman’s Dress for Success Book” (w wolnym tłumaczeniu: Strój do sukcesu kobiety). Poradnik pełen rad w stylu: „długie włosy, zwiewne bluzki i makijaż zostawcie w domu, jeśli myślicie o karierze w korporacji”, trafił na swój czas. Sugestia, że kobiecy wygląd podważa autorytet w pracy, poskutkowała narodzinami power dress (stroju władzy). Modne ciuchy i efektowna biżuteria ustąpiły miejsca marynarkom z klapami i karykaturalnie szerokimi ramionami, kamizelkom, bluzkom pod szyję, wizytowym koszulom i krawatom.
Power dress był więc niczym innym niż adaptacją męskiej garderoby, i to przy zachowaniu męskiej sylwetki. Stał się w pierwszej połowie lat 80. standardem ubioru nowoczesnej kobiety, która nie chciała być traktowana w pracy jak maskotka. Dobrze widać to było na przykład w „Dynastii”, w której Alexis, wybierając się do siedziby firmy, rezygnowała z efektownych sukien na rzecz powściągliwych żakietów, w których notabene i tak przypominała transwestytę.
O tym jak Karan udało się przełamać ten trend możesz przeczytać TUTAJ.
