PIERWSZY ROK ŻYCIA
1. Po urodzeniu się dziecka w ciągu 24 godzin.
Noworodek powinien być zaszczepiony przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby (WZW) typu B (domięśniowo- pierwsza dawka) i gruźlicy ( śródskórnie szczepionką BCG).
Uwaga! Najlepiej jeśli obydwa szczepienia są wykonane jednocześnie. Jeśli nie jest to możliwe, szczepienie przeciw gruźlicy powinno być wykonane nie później niż w 24 godz. od szczepienia przeciw WZW typu B.
2. W 6-8 tygodniu
WZW typu B (domięśniowo-druga dawka)
Błonica, tężec, krztusiec (podskórnie lub domięśniowo szczepionką DTP-pierwsza dawka).
3. Na przełomie 3 i 4 miesiąca
Błonica, tężec, krztusiec (podskórnie lub domięśniowo szczepionką DTP- druga dawka)
Poliomyelitis (podskórnie lub domięśniowo- pierwsza dawka)
4. W 5. miesiącu
Błonica, tężec, krztusiec (podskórnie lub domięśniowo - druga dawka
Poliomyelitis (podskórnie lub domięśniowo - druga dawka
5. Na przełomie 6 i 7 miesiąca życia
WZW typu B (domięśniowo - trzecia dawka)
DRUGI ROK ŻYCIA
1. W 13-14 miesiącu
Odra, świnka, różyczka (podskórnie żywą szczepionką skojarzoną - pierwsza dawka)
Uwaga! Jeżeli dziecko już wcześniej zachorowało na odrę, świnkę lub różyczkę, to i tak powinno być szczepione. Na szczepienie trzeba przyjść z dzieckiem po upływie dwóch miesięcy od wyzdrowienia.
2. W 16-18 miesiącu
Błonica, tężec, krztusiec (podskórnie lub domięśniowo szczepionką DTP - czwarta dawka)
Polommyelitis (podskórnie lub domięśniowo- trzecia dawka).
OKRES PRZEDSZKOLNY
W 6. roku życia
Błonica, tężec, krztusiec (domięśniowo szczepionką DTaP Poliomyelitis - doustnie
OKRES SZKOLNY
1. W 10. roku życia
Odra, świnka, różyczka (podskórnie żywą szczepionką skojarzoną).
Szczepione są wszystkie dzieci (dziewczynki i chłopcy).
Uwaga! Jeśli dziecko już wcześniej już chorowało na odrę, świnkę lub różyczkę, to i tak powinno być szczepione. Na szczepienie należy się zgłosić po upływie co najmniej dwóch miesięcy od wyzdrowienia.
2. W 11. roku życia
Odra, świnka, różyczka (podskórnie żywą szczepionką skojarzoną)
Uwaga! Szczepione są wyłącznie dziewczęta, które nie były szczepione w 10. roku życia. Przebyte wcześniej odra, świnka lub różyczka nie są przeciwwskazaniem do szczepienia, pod warunkiem, że minęły co najmniej dwa miesiące od wyzdrowienia.
3. W 12. roku życia.
Odra, świnka, różyczka (podskórnie żywą szczepionką skojarzoną)
Uwaga! Szczepione są wyłącznie dziewczęta, które nie były szczepione w 10. lub 11. roku życia.
4. W 14. roku życia
WZW typu B (domięśniowo, 3-krotnie w cyklu 0; 1; 6 miesięcy)
Uwaga! Szczepiona powinna być młodzież w gimnazjum (I lub II klasa). Ale tylko te dzieci, które wcześniej nie były szczepione.
Błonica, tężec - podskórnie lub domięśniowo szczepionką Td
SZKOŁA PONADPODSTAWOWA
19 rok życia lub ostatni rok nauki w szkole
Błonica, tężec (podskórnie lub domięśniowo szczepionką Td
Uwaga! Wszystkie szczepienia objęte kalendarzem są obowiązkowe i nieodpłatne. Wykonuje się je w poradniach pediatrycznych lub poradniach rodzinnych.
SZCZEPIENIA ZALECANE DZIECIOM
Za te szczepienia trzeba zapłacić, ponieważ ministerstwo zdrowia ich nie finansuje.
Od 2 miesiąca życia
Przeciw zakażeniom, które zagrażają zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, posocznicą, zapaleniem nagłośni itp., wywołanym przez Haemophilus influenzae typu b. Szczepionkę podaje się domięśniowo lub podskórnie wg zaleceń jej producenta.
Przeciw zakażeniom wywołanym przez streptococcus pneumoniae, czyli pneumokoki. Dzieciom od 2. miesiąca do 2. roku życia podaje się szczepionkę skoniugowaną, która uodparnia na 10-15 lat. Dzieciom powyżej 2. roku życia szczepi się szczepionką nieskoniugowaną (polisacharydową). Jednak ta szczepionka tylko w niewielkim stopniu pobudza układ odpornościowy, a poza tym odporność po szczepieniu jest krótkotrwała.
Przeciw zakażeniom przez Neisseria Meningitidis, bakterie wywołujące sepsę i zapalenie opon mózgowych. Dzieciom od 2. miesiąca podaje się szczepionkę skoniugowaną. Dzieciom powyżej 2 lat (tak samo jak dorosłym) szczepionkę nieskoniugowaną (polisacharydową)
Dlaczego pneumokoki są groźne?
To bakterie, które przenoszą się drogą kropelkową. Wystarczy więc, żeby nosiciel kichnął czy zakasłał, żeby bakterie zaatakowały nos i gardło innej osoby. Stamtąd łatwo przenikają dalej, do płuc i mózgu. Znanych jest około 90 typów bakterii Streptococus pneumoniae, nazywanych potocznie pneumokokami. Kiedyś takie zakażenia skutecznie były leczone antybiotykami z grupy penicylin. Niestety, w ciągu ostatnich 20 lat wzrosła liczba szczepów odpornych na ten rodzaj antybiotyków. Wiele nie reaguje też na makrolity, sulfonamidy i tetracykliny. Na zakażenie najbardziej narażeni są wszyscy, którzy mają słabszy układ odpornościowy, a więc małe dzieci i osoby starsze.
Pneumokoki mogą wywołać wiele poważnych schorzeń: ostre zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zakażenie krwi (bakteriemia) oraz uogólnione zakażenie krwi (posocznica, tzw. sepsa). Niekiedy wskutek zakażenia rozwija się zapalenie wyrostka robaczkowego, stawów, kości, szpiku, ślinianek, pęcherzyka żółciowego, otrzewnej, wsierdzia, osierdzia czy jądra, najądrza, prostaty, pochwy, szyjki macicy i jajowodu. Wszystkie poważne zakażenia wymagają leczenia w szpitalu. Skutkiem powikłań, jakie wywołują może być ostra niewydolność oddechowa, a nawet śmierć. Do mniej groźnych zakażeń zalicza się zapalenie ucha środkowego, zatok przynosowych oraz spojówek.