Kiedy odchudznie przeradza się w chorobę...? 

Trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, gdzie kończy się granica między odchudzniem a zaczynają się zaburzenia odżywiania. Niepokojącym objawem jest  utrata kontroli nad zachowaniami związanymi z jedzeniem oraz odchudzaniem. A prościej mówiąc, gdy nie potrafimy do takich posiłków jak śniadanie, obiad czy kolacja usiąść normalnie przy stole i skonsumować ich z apetytem.

Osoba, która wkracza w chorobę twierdzi, iż w każdej chwili może przestać się odchudzać i zacząć normalnie jeść, że chce stracić tylko kilka kilogramów. Tymczasem taka osoba nie potrafi przestać - jeżeli udało jej się zrzucić trochę na wadze, chce stracić jeszcze więcej. I tak robi się zamknięty krąg, coraz więcej i więcej...

Początki zaburzeń odżywiania i objawy anoreksji

Podstawowym sygnałem choroby jest utrata kontroli nad odchudzniem, osoba która schudła, nadal twierdzi, że nie jest wystarczająco szczupła i nie przestaje się odchudzać. Osoba chora na jadłowstręt nie jest świadoma tego, co się dzieje z nią i z jej ciałem. Uważa, że jeżeli tylko zechce będzie mogła powrócić do normalnego jedzenia, a tymczasem coraz trudniej jest przerwać rutynę, w którą się wpadło.

Przez cały dzień chora na anoreksję stara się nic nie jeść - a jeśli już, to jakiś minimalny posiłek i jak najmniej kaloryczny. Natomiast zaraz potem pragnie ten gigantyczny (dla niej) posiłek od razu spalić, ćwicząc do upadłego.

Osobie chorej wciąż towarzyszy lęk przed utyciem, jej myśli nie skupiają się na niczym innym, jak tylko na jedzeniu i próbom jego uniknięcia. Daje jej to poczucie bycia wyjątkową i lepszą od innych. Nie słucha uwag bliskich, bo myśli, że rodzina mówi jej o zbytniej utracie wagi z zazdrości.

W wyniku coraz większego ograniczenia ilości przyjmowanych pokarmów, chora osiąga spadek masy ciała. Jej dieta staje się coraz bardziej monotonna i uboga kalorycznie. Do tego traci dodatkowe kilogramy dużo ćwicząc, nieraz ponad swoje siły.

By nie myśleć o jedzeniu osoby chore na anoreksję prowadzą aktywny tryb życia: uczą się, trenują, itp. Chętnie gotują, ale same tych posiłków nie jedzą, lubią natomiast patrzeć, jak inni spożywają przyrządzone przez nie posiłki i czują się wtedy dowartościowane.

Chore odsuwają się od świata, zamykają się w sobie, są bardzo nerwowe i towarzyszy im nieustanny lęk przed przytyciem. Chowają jedzenie, przetrzymują je w ustach, a gdy nikt nie widzi wypluwają. W zaburzony sposób postrzegają wygląd swojego ciała - będąc przerażliwie chude nadal twierdzą że to tu, to tam mają za dużo ciała i że nadal są grube.

Ostatecznym objawem anoreksji jest przerwanie cyklów miesiączki, co ma podłoże psychiczne i fizyczne. Jest to fizyczne wyniszczenie organizmu. Chore nieustannie się gimnastykują, każdą wolną chwilę poświęcają na ćwiczenia, nawet wtedy gdy już są bardzo wychudzone. Dziewczyny boją się że jeżeli pozwolą sobie na jedzenie, to nie będą mogły nad nim zapanować. Jedzenie oznacza utratę kontroli nad tym co osiągnęły, choć wskutek niejedzenia grozi im śmierć.

Z czasem niektóre dziewczyny zauważają, że nie mogą przestać się odchudzać bez lęku, dostrzegają przerażliwą prawdę w lustrze i uświadamiają sobie, że są chore i powinny szukać pomocy. Istnieje wtedy szansa na ratunek i powrót do normalności, ale do tego bardzo długa droga.

Dziewczyny!!! Mam nadzieję, że ten artykuł chociaż troszkę przybliży wam stytuację, w której nadmierna dbałość o figurę przeradza się w chorobę. Anoreksja to choroba w którą łatwo wpaść, a wyjście z niej to droga po tłuczonych szkłach. Jednak wszystko jest możliwe, wystarczą tylko chęci i współpraca z otoczeniem. Nie dołączajmy do dziewczyn, które z powodu tej choroby straciły życie. Chore pozwólcie sobie pomóc bo życie jest piękne i szkoda marnować czasu na odchudznie i choroby. Odchudzać się można, ale trzeba do tego podchodzić rozsądnie i z głową!

Zobacz także:

Ortoreksja- co to takiego?

Jessica Simpson cierpi na zaburzenia odżywania? 

Wstrząsające wyznanie anorektyczki 

Artykuł napisany przez naszą Internautkę: 6gosiek8