Jak można rozpoznać objawy bulimii?
- Pierwszym krokiem rozpoznania choroby są nawracające epizody objadania się występujące kilka razy w tygodniu.
- Kolejnym objawem jest zachowanie mające na celu zapobieganie wzrostowi wagi przez prowokowanie wymiotów, głodzenie się, używanie środków przeczyszczających itp.
Najbardziej charakterystycznym objawem bulimii jest objadanie się. Bulimia, tak jak anoreksja, to choroba psychiczna. Zdarza się tak, że chora w czasie ataku obżarstwa pochłania szybko olbrzymie ilości jedzenia nawet w postaci pierwotnej jak np. suche płatki owsiane, kostkę masła, suchą kaszę itp. Chora zjada nieraz nawet do 30-40 tysięcy kalorii. Gdy zabraknie jedzenia chore pędzą do sklepu po dostawę.
Napadom objadania towarzyszy utrata kontroli nad jedzeniem i niemożność przerwania objadania się. Chore objadają się głównie w samotności, aby nikt nie widział ich w transie w jaki wpadną. Dziewczyna po zakończeniu objadania czuję się źle, wstydzi się, że tak jadła, ma żal do siebie, że zjadła za dużo. Ogarnia ją rozpacz, że przytyje i będzie gruba. Ma poczucie bezradności i czasem nawet myśli samobójcze. Dziewczęta natychmiast po spożyciu pokarmów myślą jakby się ich pozbyć z organizmu, aby nie przytyć. Wywołują wtedy wymioty chociaż na początku jest to trudne, z czasem odruch wymiotny jest czymś dla bulimiczki normalnym i banalnym. Chore potrafią wymiotować bardzo długo aż poczują całkowitą pustkę w żołądku.
Chore również zażywają duże ilości środków przeczyszczających, głodzą się do następnego napadu objadania się. Powstaje w ten sposób błędne koło naprzemiennego głodzenia się i objadania. Ich życie całkowicie podporządkowane jest jedzeniu, przypomina to uzależnienie np. od alkoholu. Alkoholik nie może powstrzymać się od picia, a bulimiczka od objadania.
U bulimików charakterystyczne jest również to, że utrzymują praktycznie stałą wagę ciała. Choroba ma powolny przebieg i początkowo jest niezauważalna, może trwać nawet kilka lat. Chore na bulimię oprócz wymiotów i głodzenia się mogą również obsesyjnie się gimnastykować. Dziewczyny chorujące na bulimię mają niską samoocenę, zwracają uwagę na otoczenie i swoje każde nawet najmniejsze niepowodzenie traktują jak klęskę. Chore są skłonne do częstej zmiany nastrojów.
Konsekwencje bulimii:
- zaburzenia metabolizmu, bóle żołądka związane z przejadaniem się i głodzeniem,
- uszkodzenie ścian gardła i przełyku przez wymioty,
- uszkodzenie szkliwa zębów spowodowane kwasem z żołądka,
- biegunki i zaparcia, powiększenie ślinianek,
- osłabienie, bóle głowy, gardła, mięśni i inne.
Bulimia może doprowadzić do śmierci pacjentki, głównie w wyniku niewydolności krążenia, pęknięcia żołądka lub przełyku.
Jak poradzić sobie z chorobą?
Osoby chore na bulimię mają poczucie, że problem istnieje, ale ciężko im sobie z tym poradzić. Unikają zakupów, nie gromadzą jedzenia w domu, nie chodzą na kolacje do restauracji. Nieraz proszą bliskich o pomoc, aby kontrolowali ich jedzenie. Najlepszym jednak wyjściem jest pomoc specjalisty. Bo tak jak wyleczenie z anoreksji, tak i z bulimii jest bardzo trudne, ale nie niemożliwe. Chore nie powinny zamykać się ze swoim problemem tylko szukać pomocy.
Zobacz także:
Ortoreksja- co to takiego?
Wstrząsające wyznanie anorektyczki
Kiedy odchudzanie przeradza się w chorobę
Jessica Simpson cierpi na zaburzenia odżywania?
Artykuł napisany przez naszą Internautkę: 6gosiek8