„Nie lubię czuć się zbyt zdrowy. Potrzebuję więcej depresji” – odpowiedział kiedyś James Hillman na uwagę dziennikarki „The New York Timesa”, która oznajmiła mu, że pomimo swoich 70 lat (rozmowa odbywała się w 1995 r.) wygląda nadzwyczaj krzepko.
Nie był to jakiś manifest znudzonego masochisty ani kpina rzucana w twarz wszystkim borykającym się z autentyczną depresją – tym bardziej szydercza, że wypowiadana przez człowieka sukcesu, wybitnego psychoterapeutę, twórcę oryginalnej szkoły zwanej psychologią archetypową, stawianego dziś w jednym rzędzie z Zygmuntem Freudem i Carlem Gustavem Jungiem. Mimo zasłużonej sławy, mimo ponad 20 książek i kilku bestsellerów, które miesiącami okupowały amerykańskie listy przebojów wydawniczych, James Hillman doskonale wie, jak ciężkim i rozbijającym doświadczeniem jest epizod depresyjny. Mówił i pisał o tym wielokrotnie.
Fakt, że właśnie depresję i melancholię uczynił ośrodkowym tematem psychologii archetypowej, ma bez wątpienia źródło także w jego życiu. A jednak w dziełach Hillmana nie znajdziemy ani jednej praktycznej porady, ani jednej wskazówki, w jaki sposób przezwyciężyć dławiący atak melancholii, która – kiedy się pojawia – w sensie jak najbardziej dosłownym wbija w ziemię tego, kto ją przeżywa. – Nigdy nie napisałem nic, co byłoby w najmniejszym choćby stopniu praktyczne – podkreśla z wyraźną dumą niemal w każdym wywiadzie. Czy zatem prezentowanie jego poglądów nie jest czystą stratą czasu? Wręcz przeciwnie.
Więcej czytaj tutaj
