Nadżerkę wykrywa się zazwyczaj podczas rutynowych badań ginekologicznych. Nie jest to groźne schorzenie, ale nie leczone i zaniedbane może doprowadzić do różnych powikłań, poważnych stanów chorobowych w tym raka szyjki macicy.
Nadżerka tworzy się w pochwowej części szyjki macicy. To ubytek tkanki nabłonkowej wokół ujścia zewnętrznej części szyjki. Przypomina niewielką plamkę. Ma czerwony kolor i nierówną, brodawkowatą powierzchnię. Najczęściej występuje u kobiet 25-35-letnich. Jest następstwem zapalenia szyjki macicy, które rozwinęło się wskutek zakażenia bakteriami, wirusami, grzybami.
Przyczyn powstania nadżerki jest bardzo wiele. Najczęściej wymienia się infekcje wirusowe, bakteryjne czy grzybicze, zaburzenia i zmiany hormonalne związane z cyklem miesiączkowym i ciążą, stosowanie środków antykoncepcyjnych, częste zmiany partnerów seksualnych.
Ponieważ nie daje wyraźnych objawów bardzo ważne są kontrole lekarskie. Przy nadżerce pojawić się mogą upławy, najczęściej o barwie żółtawej bądź zielonkawej, czasem bardzo obfite i drażniące. Zazwyczaj mają nieprzyjemny zapach i powodują podrażnienia, odczuwane jako swędzenie i pieczenie. Mogą wystąpić również bóle brzucha oraz plamienia, które pojawiają się na przykład po stosunku.
Istnieje wiele sprzecznych teorii dotyczących leczenia nadżerki. Wybór odpowiedniego sposobu zależy od rodzaju nadżerki, jej wielkości oraz wyniku badania cytologicznego. Należy przede wszystkim zgłosić się na cytologię. Dorosłe kobiety powinny przeprowadzać to badanie raz na pół roku. Zdarza się, że po wykryciu przyczyn nadżerki i ich wyeliminowaniu może się zdarzyć, że zmiana zaniknie samoistnie.
Jeśli w wyniku badania cytologicznego wykryty zostanie stan zapalny poleca się stosowanie globułek dopochwowych. Ta metoda sprawdza się jeśli nadżerka jest mała, a kobieta nie rodziła. Takie leczenie jest jednak bardzo długotrwałe, wymaga częstych wizyt u lekarza, a jego skuteczność jest niestety mała.
W przypadku większej nadżerki należy zastosować metodę bardziej inwazyjną. Na początku należy wyleczyć stan zapalny, następnie skorzystać z metod chemicznych. Do wyboru mamy koagulację chemiczną, elektrokoagulację (zwaną wypalanką), kriokoagulację (zamrażanie) lub laseroterapię (fotokoagulacja).
Koagulacja chemiczna stosowana jest, gdy zmiany są małe. Polega na przyłożeniu do nadżerki specjalnego preparatu. Terapia jest bezbolesna i nie powoduje blizn. Jest niestety mało skuteczna. Wymaga powtarzania zabiegu w pewnych odstępach czasu, jest to niewygodne. Gojenie jest długotrwałe. Jedynym plusem jest stosunkowo niska cena.
Do tej pory najczęściej stosowaną metodą była elektrokoagulacja (tzw. wypalanka). Polega na spaleniu chorych tkanek iskrą elektryczną. Zabieg nie wymaga znieczulenia i trwa kilka minut. Jest bezbolesny. Powstaje jednak przykry zapach, przypalanego mięsa, a gdy zostanie użyty prąd o zbyt wysokim natężeniu może spowodować trwałe blizny, które mogą być przyczyną powikłań podczas porodu. Dlatego nie zaleca się tej metody kobietom, które nie rodziły. Rana goi się stosunkowo długo, około miesiąca, i w tym czasie mogą pojawić się obfite wodniste upławy o nieprzyjemnym zapachu i plamienia. Wypalenie najlepiej zrobić zaraz po miesiączce. Prywatnie kosztuje 200-300 zł.
Kolejną metodą, coraz częściej polecaną jest krioterapia. Polega na wymrażaniu zmiany za pomocą ciekłego azotu. Najczęściej stosuje się tą metodę w przypadku dużych zmian. Zabieg trwa kilka minut i jest bezbolesny. Czasem wymaga powtórzenia. Również podczas gojenia, jak w przypadku wypalanki mogą pojawić się upławy. Jednak ta metoda nie zostawia blizn, i według mnie jest o wiele bezpieczniejsza. Gojenie trwa 30-40dni. Zabieg przeprowadza siępo miesiączce. Koszt to około 300zł.
Do nie wielkich płytkich zmian poleca się fotokoagulację. Za pomocą końcówki emitującej fale świetlne doprowadza się do trwałych zmian w nabłonku. Jest to sposób bezbolesnyi nie powstają blizny. Gojenie trwa około dwóch tygodni. Kosztuje od 200 do 300 zł.
Systematyczne wizyty pozwolą ustrzec się kobiecie nie tylko przed nadżerką ale również przed wieloma innymi chorobami, które często są rozpoznawane są dopiero w trakcie badania.
czytaj także:
Opryszczka wargowa
Anemia objawy