Marie Louise von Franz, jedna z najbardziej znanych uczennic Carla Gustava Junga, często wspominała ich pierwsze spotkanie. Była wtedy świeżo upieczoną absolwentką filologii klasycznej. Interesowała ją grecka tragedia, historia symboli, filozofia starożytna, ale przede wszystkim związki między kulturą a psychiką, między zbiorowością a jednostką. Słowem – to, czemu Jung poświęcił całą naukową karierę.
Jak każdy przyszły psychoterapeuta, przed rozpoczęciem indywidualnej praktyki także von Franz musiała najpierw sama poddać się analizie. Jednak Jung, zamiast wypytywać ją o osobiste problemy czy sny (o tym, rzecz jasna, rozmawiali podczas kolejnych sesji), rozpoczął terapię od opowieści o przypadku pewnej pacjentki. „Powiedział mi – relacjonowała później von Franz – że kobieta ta mniej więcej połowę swojego życia spędzała na księżycu. Była tam królową wielkiego państwa. I tylko na księżycu czuła się naprawdę szczęśliwa. Kiedy wracała na ziemię, zapadała na ciężką depresję, kiedy zaś udawała się z powrotem na księżyc, trwała w głębokiej katatonii”.
Sformułowania, których użył Jung, były dla von Franz w pierwszym momencie kompletnie niezrozumiałe. „Ma pan zapewne na myśli, że tylko jej się wydawało, że była na księżycu?” – próbowała sprostować niejasną wypowiedź swojego nauczyciela. „Nic podobnego! – stanowczo odpowiedział Jung. – Ona naprawdę była na księżycu”. „Wtedy zrozumiałam – podkreślała wielokrotnie Marie-Louise von Franz – czym jest rzeczywistość psychiczna”.
Więcej przeczytasz tutaj.
