Piewcą tej teorii jest dr Neil Stanley z Uniwersytetu Surrey, ekspert w dziedzinie snu. Według jego obserwacji pary, które śpią razem, cierpią na 50 % więcej zaburzeń snu niż pary śpiące osobno. Przyczyną problemów jest chrapanie, wiercenie się czy zgrzytanie zębami osoby, z którą dzielimy łoże. Obserwacje Stanleya potwierdza dr Robert Meadows. Socjolog przeprowadził badania na parach w wieku od 20 do 59 lat, z których wynika, że jakość snu osób śpiących razem, jest gorsza niż tych, które śpią oddzielnie.
To nie wszystko. Otóż najbardziej poszkodowanymi z powodu wspólnego snu okazują się być panie, których sen z reguły jest płytszy i szybciej się budzą, gdy ich partner chrapie lub wstaje z łóżka.
Jakie są skutki zaburzeń snu? Przede wszystkim zmęczenie, pogorszona zdolność koncentracji, słabsza motywacja i refleks. U osób, które bardzo źle sypiają, mogą wystąpić problemy z układem sercowo – naczyniowym, żołądkiem, zdrowiem psychicznych (depresja).
Czy to oznacza, że pary, które dotychczas sypiały razem, muszą koniecznie przenieść się na osobne łóżka? Oczywiście, nie. Spanie osobno jest zalecane osobom cierpiącym na zaburzenia snu, których przyczyną może być partner. Jeśli zaś w towarzystwie ukochanego śpi ci się wyśmienicie, nie ma sensu zmieniać nawyków!
Źródło: Materiały prasowe, Dolnośląskie Centrum Laryngologii Medicus
Przekaż 1% podatku osieroconym dzieciom z SOS Wiosek Dziecięcych. 